There is a crack in everything, that's how the light gets in ©

Wat je ziet

2012-01-15T18:49:00.005+01:00

Je hebt van die dingen waar je minimaal twee keer naar moet kijken om te zien wat je ziet. Eigenlijk is dat bij alles zo. Er zijn alleen van die dingen waarbij het meer vanzelfsprekend is dat dat zo is. Ze intrigeren. Wat het ook is, het is net zo min wel wat het lijkt als dat het het niet is. Dingen zijn wat ze zijn, los van wat wij ervan vinden. De kunst is om in te zien dat het er in een zeker opzicht niet zoveel toedoet wat we ervan vinden. Denk daar eens over na. De andere kunst is om 'alles wat er toe doet' minimaal twee keer te bekijken.

Mysterious rocks

Sterk staaltje

2012-01-15T14:17:00.000+01:00

De kern van het verhaal is eenvoudig. De overvaller intimideert en rekent op voorspelbaar door angst gedreven gedrag, onderwerping. Wat is er te doen aan dit type geweld? Misschien wel heel veel of eigenlijk heel weinig. Waardoor ontstaat het? I don't know. Armoede, gebrek aan aandacht, nooit een blauw fietsje gehad in zijn jeugd, neurotische kortsluiting?

In Rotterdam las ik een sterk staaltje waar de gebruikelijke keten van oorzaak en gevolg, wellicht onbewust, doorbroken werd. De overvaller kreeg niet wat hij verwachte en raakte de kluts kwijt. Hopelijk maakt het hem onzeker en zoekt hij in de toekomst ander tijdsverdrijf. Heldenmoed laat zich niet voorspellen. Desalniettemin, het verdient navolging.

http://www.nrc.nl/nieuws/2012/01/13/een-overval-prima-maar-niet-in-rotterdam/

Meesterschap op Klompen

2011-12-25T11:05:00.005+01:00

De Zwette was vanochtend mild en behalve de flauwe bochten even rechtlijnig als altijd. Het zal de combinatie van kerst met het hardlopen zijn. Ik kwam op gedachten.

Het lijkt me goed om deze meteen aan het virtuele papier toe te vertrouwen daarmee onthoud ik ze en krijgen ze kracht. Sterker nog: ik maak er een voornemen van. Bij deze!

Voor degene die mij kent en/of mij multi mediaal volgt weet dat ik geinteresseerd ben in filosofie, psychologie, organisatiedynamiek en persoonlijke ontwikkeling. Ik bekijk de werkelijkheid graag vanuit 10 verschillende perspectieven, probeer deze aan elkaar te knopen om ze vervolgens relatief snel en pragmatisch te vertalen in concrete zaken. Dat laatste kan in de dagelijkse praktijk beeld bepalend zijn zodat lijkt dat het voorafgaande niet plaats heeft gevonden. Een opendeur is om te zeggen dat ik er graag over schrijf, zie mijn blogs (naast deze http://www.businessieb.blogspot.com/).

Ik ben nu op het idee gekomen (Jochem mag weten hoe maar het idee groeit en gloeit als Kool) om mijn persoonlijke resultaat van zo'n 20 jaar lichtzinnig nadenken over diepzinnigheid te vertalen naar een presentatie.

Ik vind het belangrijk om inzichten die mensen verder kunnen helpen, op de ladder van persoonlijke ontwikkeling, te delen. Ik denk dat dat het beste is wat mensen ten opzichte van elkaar kunnen doen:

elkaar positief beïnvloeden

Het is aan een ieder om er mee te doen wat die wil. De presentatie zal ik beschikbaar stellen via slide share. Wanneer het zover is, zal ik deze aankondigen.

De presentatie ga ik 'Meesterschap op Klompen' noemen. De diepere gedachte hier achter is dat 'Persoonlijk Meesterschap' voor een groot deel gebaseerd is op subjectieve kennis. Dit kan uitgelegd worden als abstract, weinig concreet of zweverig.

Hoewel het plakken van waardeoordelen op inzichten m.i. een rem op persoonlijke ontwikkeling is vind ik ook dat het tegelijk wel van belang is om altijd je klompen aan te houden. Profiteer van inzichten die er zijn en combineer deze met je boerenverstand.

Bijgaande foto heb ik gemaakt toen ik een bijzonder dame uit de USA tegen kwam. Zij dacht dat klompen een toeristische mythe waren. Ik heb haar toen beloofd om met hard bewijs te komen. Ik heb haar nog uitgelegd dat je met klompen in de winter warme voeten houdt en in de zomer juist koel. Orthopedisch schijnen ze ook behoorlijk verantwoord te zijn.

Hjir moat it barre

2011-12-16T06:55:00.003+01:00

De tiid lit sjen dat wissichheid in konsept is. Hoe langer it konsept stân hâld hoe grutter de oertsjûging dat dizze bestiet mei lilkens ta gefolch as der dochs in ein oan komt. Wis is dat jo der binne, oars soene jo dit net lêze. Wis is ek dat jo wer gean, krekt as elkenien. Tusken no en it momint dat jo wer gean moat it barre.
Oer hoe’t it dernei sit? Witte we net sekuer! Wis is dat we hjir net binne om it der fan ôf hingje te litten.

Hier moet het gebeuren

2011-12-10T16:06:00.001+01:00

De tijd toont aan dat zekerheid een concept is. Hoe langer het concept stand houdt hoe groter de overtuiging dat deze bestaat met verontwaardiging ten gevolg als er toch een einde aankomt. Zeker is dat u er bent, anders las u dit niet. Zeker is ook dat u weer gaat, net als iedereen. Tussen nu en het moment dat u weer gaat moet het gebeuren. Over hoe het daarna zit? Weten we niet zeker! Zeker is dat we hier niet zijn om het daar vanaf te laten hangen.

Ontwikkeling

2011-03-16T18:40:00.010+01:00

Professionele en persoonlijke ontwikkeling zijn symbiotisch. Soms gaat het om het ene en dan om het andere. Uiteindelijk hebben ze elkaar nodig. Stagneert het ene dan stagneert het andere. Over leren is veel te zeggen. Er zijn mensen die er voor gestudeerd hebben. Het is lastig om er juist over te discussieren. De container is groot, je zou het oneens kunnen lijken te zijn terwijl je over verschillende dingen praat.

Zo kan je een soort wetenschappelijke blik op ontwikkeling hebben en je kan het ook over je persoonlijke visie op ontwikkeling hebben. Wat jij een ontwikkeling noemt of wat voor jou een ontwikkeling is, hoeft het voor mij niet te zijn. Het gaat erom als je je wil ontwikkelen dat je de mogelijkheid creëert om je te kunnen ontwikkelen. Soms hoef je dit niet zelf te doen. Dan dient deze mogelijkheid zich aan. Dan gaat het erom dat je het herkent en de mogelijkheid benut. Dan heb je nog het soort ontwikkelmogelijkheden die zich aandienen, die jij niet herkent en waar je ook geen behoefte hebt. Je kan alleen maar achteraf vaststellen dat je je hebt ontwikkeld.

Fietsen is een mooi voorbeeld van ontwikkelen. Wat is er leuk aan leren fietsen? De sprong in je ontwikkeling maak je als je een paar keer ongenadig met je knieen het trottoir hebt geraakt. Dat wil je zo ontzettend niet nog een keer mee maken dat je ontvankelijk wordt voor de tips van je geduldige begeleider.
Kijk niet naar het stuur of naar de grond maar kijk naar het punt waar je heen wil!

Er speelt nog iets anders. Het balanceren op de fiets gaat in je systeem zitten, ratio en gevoel hebben elkaar hier nodig en vinden elkaar. Alleen op basis van redernatie is nog volgens mij nog nooit iemand gaan fietsen. Hoe lang praat je met iemand die nog nooit gefietst heeft over de theorie en logica van fietsen voordat je zeker weet dat deze bij het eerste moment dat hij ooit op de fiets stapt meteen kan fietsen?

Hoe denk je tijdens het leren fietsen over degene die je het leert? Dit schiet heen en weer tussen haat en liefde. Degene die ik heb leren fietsen zei bij een heftige valpartij: heb je nou je zin, zie mij hier nou eens liggen? Met tranen in de ogen werd in het voorbij gaan onze slagersvrouw aangeroepen. Lippie, ik moet van hem leren fietsen maar ik wil het helemaal niet. Hij had zelf niet gekozen voor deze ontwikkeling, het resultaat leek hem wel wat maar de reis ernaar toe. Bad news.

En dan sta je boven op de pedalen, kop in de wind. Je tunnelvisie van zinloosheid en harteloosheid van het leerproces maken plaats voor een exponentieel groeiend zicht op nieuwe mogelijkheden.

Ik vraag me af of het wezen van ontwikkelen ooit anders wordt dan dat van fietsen. Naarmate je ontwikkelt krijg je meer autonomie. Autonomie is an one way ticket, meer is prima en minder is onbespreekbaar. Dat is lastig omdat leersituaties volgens mij altijd vragen om een meester. Een meester die voldoende autoriteit heeft om je om autonomie te overrulen als jezelf een moment hebt dat je voorstellingsvermogen niet over de top van je eigen leercurve heen kan kijken.

Eiland

2011-03-07T09:35:00.007+01:00

De eerste keer naar het Waddeneiland leek mij geen prettig vooruitzicht. Ik zag een soort Hawaii-eilandje met een doorsnee van 10 meter voor me. Palmboom in het midden, omringd door rietkragen. Praktisch zag ik al niet voor me hoe je van een dergelijk grote veerbout af komt. Ik zag een allerminst prettig beeld voor me van een wiebelige touwladder. En dan nog het idee dat je een hele dag op die postzegel midden in de zee moest blijven. Ik vreesde, met mijn woorden van nu, voor een chronisch gebrek aan prikkels. Hier op doordenkend begreep ik helemaal niks van mensen die zo enthousiast spraken over een dagje Vlieland.

Gistermiddag voor het eerst op Ameland. In tegenstelling tot de eilanden waar ik eerder was vaar je hier af vanaf Holwerd. Je bent er zo! Op het eiland zijn we ingestapt in de strandexpress http://www.strandexpress-ameland.nl/ , dit is echt super!! Met een tractor en wagen tuf je zo lang over het strand tot het punt waar je letterlijk geen mens meer ziet. De natuur is daar fantastisch.

Op de uiterste oostpunt waaide het bonte gezelschelschap (getooid in couture, gooische klederdracht anno nu, klompen, te krappe colbertjes en doorsnee in het midden) uiteen, liepen 2 of 3 keer heen en terug naar de wagen en hadden het erover.

Hoe bijzonder is het dat een eenvoudig concept leidt tot een van de mooiste dagen in de top 100 van de mooiste dagen?

Petit est grand

2011-02-26T20:37:00.020+01:00

Het IJsselmeerdorpje ligt niet al te ver van Amsterdam, een uur doorrijden en je bent er. Het marktaandeel Amsterdammers cq Hollanders in het algemeen nam met rasse schreden toe. Zo lang ik weet waren er altijd al een paar die er een vakantiehuis hadden. Een vlak tegenover ons op de binnenplaats. Leuke mensen, jammer dat je die niet meer treft. Een van hun zonen, Pierre, zei als je na de HAVO niet verder leert dan kom je niet verder als schoonmaker op Schiphol.

Als je niet uit Friesland kwam dan kwam je sowieso uit Holland en meestal uit Amsterdam. Ook als je daar niet vandaan kwam.

Op een goed moment kwam Frits met een Franse achternaam met de dochter van een nette familie (zo zag ik dat, ze woonden in de voormalige pastorie, en zij spraken algemeen beschaafd Fries). Frits was een bijzonder heerschap, nu was je dat snel in het dorp. Maar hij was het ook echt wel. Frits was typisch in lijn met mijn toenmalige beeld van Amsterdam. Ik weet niet eens of hij wel uit Amsterdam kwam. Maar het paste wel zo in het beeld. Dus laat hem maar uit Amsterdam gekomen zijn.

Hij maakte furore toen hij met een grote stapel pannenkoeken het dorphuis binnen kwam en deze in de menigte gooide. Ook rende hij wel naakt over straat om vervolgens midden in de winter het ijskoude IJsselmeer in te springen. Gezond! De nette familie vertrok, Frits bleef om nooit meer weg te gaan.

Het was gek op zijn catamaran, als de duvel die achterna gezeten wordt door zijn ouwe moer schoot "ie" met weer of geen weer over het IJsselmeer. Als je je fantasie zijn gang laat gaan zie je de catamaran honderden meters door de lucht vliegen zonder een keer het water te raken, zo snel ging het. Soms ging het mis en dan werd er een reddingsactie op touw gezet.

Toen de lagere school bedreigd werd door een chronisch tekort aan leerlingen kwam Frits met een enquete langs de deuren om de gezinsplanning in kaart te brengen. Volgens mij kon hij ook goed schaken. Hoe het zich vaak ook aan liet zien, hij was verre van gek. Blijkbaar had hij ergens in de tijd een bijzonder besluit genomen over de mate waarin of de wijze waarop hij zijn talent wenste aan te wenden.

Met oud en nieuw onderscheide hij zich van de relatieve massa door in plaats van vuurwerk, molotov cocktails op de zeedijk te gooien. Klinkt geweldadig maar dat was het in het geheel niet. Was het niet en zo was zijn intentie niet. Hij schrok er ook niet voor terug om zelf een slok benzine te nemen en als een arabier vuur te spuwen. Ik vond het prachtig!!

Naast benzine nam hij meer dingen die op lange termijn niet goed voor je zijn maar die op het moment schijnbaar wel leiden tot een enorme verruiming van de geest. Zijn geest moet zo groot geweest zijn dat hij deze zonder externe hulp niet tot zijn recht kon laten komen. Soms gebruikte hij teveel van deze externe hulp. Zo viel hij een keer in slaap tegen een brandende gaskachel. De brandwond was niet te overzien maar hij gaf eigenlijk geen krimp.

Om te compenseren haalde Frits dagelijks verse melk uit de tank bij Jaring. Soms was compenseren niet nodig dan was hij een tijdje spreekwoordelijk onder water en dan kwam hij fris en vol goede moed zomaar weer terug. Een keer had hij dikke verkering gekregen met een lotgenoot. Dat leek niet zo verkeerd totdat de beide Duitslanden gingen verenigen en hij plannen kreeg zich hier tegen te bewapenen, dit kon immers niet goed komen, de landen waren niet voor niks gescheiden.

Meestal liep het geen storm. In het dorp spookte hij zover ik weet zelden echte rottigheid uit. Een keer liet hij zich insluiten in het benzinestation en autogarage in een stadje (stadsrechten) vlak bij ons in de buurt. Frits scheurde midden in de nacht volgas met een nieuwe auto afgeladen met sigaretten de vrijheid tegemoet. Alles wat een blauw zwaailicht had volgde hem. Lang duurde het niet, hij liep tegen de lamp. Volgens mij liet hij de auto nog ergens achter, sprong in de sloot, sliep een nacht in de hooiberg bij Jentje en trok aan het korste eind. Schuilen in die hooiberg was ook wel clever. Deze stond 5 meter van zijn huis. De clou, wie verwacht nou dat je daar schuilt. Misschien ging het mis door het spoor van eendenkroos en hier en daar een pakje Malboro.

De laatste jaren van Frits werden een Herman Brood scenario. Opgemerkt dat hij ook altijd al goed kon schilderen. Zijn gekwelde lichaam begon zijn regelmatig gestretchte geest in te halen.

Zodra zijn uitkering binnen was zette hij deze in een ander nabij gelegen dorp (zonder stadsrechten maar met de nodige horeca) om in spirituosen. Een Taxi had hij nooit nodig. Zingen en schreeuwen op het plein deed altijd wel iemand de politie alarmeren die hem daarna gezagsgetrouw weer terug reden naar zijn home village. Volgens mij hoefde hij zijn identiteitspapieren nooit te laten zien.

Recent zag ik in de Belboei dat het echt helemaal niet goed meer ging met Frits, het einde was er in begrepen. Nu ligt hij in de grond aan nog steeds dezelfde IJsselmeerkust. Moet een mooie plek zijn als je van zeilen houdt. De grond is zoet van IJsselmeerwater, de Hervormde kerk houdt toezicht en de bomen zorgen dat de IJsselmeerwind altijd hoorbaar is. Wat mij betreft was Petit: "Grand". Een kleurrijk figuur, hadden we niet willen missen.

Readersblock

2011-02-03T18:57:00.005+01:00

Na het voor de extraverte creatieve geest beangstigende writersblock bespeur ik bij mijzelf meer een readersblock. Man o man wat krijg je een tekst aangeboden op een gemiddelde dag.

Ik dacht zo eens na over alle letters die op de wereld op papier staan of in een digitale omgeving + wat daar dagelijkse nog aan letters bijkomt vermenigvuldigt met het aantal keren dat elk letter gelezen is en gaat worden. We hebben het dan nog maar niet over de letters die nog niet geschreven zijn maar nog wel geschreven gaan worden. Je hebt letters waar wel of niet goed over nagedacht is, net als letters die wel of niet voor je bedoelt zijn. Denk dan nog eens na over de intentie achter elke letter en wat daar dan werkelijk van terecht komt als je kijkt naar de staat van de wereld en de piepeltjes die daar op rond huppelen. Met beiden komt het wel goed maar toch.

Bij letters gaat het om de grote getallen. Als je er maar genoeg van hebt zijn er ook vast een paar met impact.

Teach what you have to learn

2011-02-03T16:57:00.006+01:00

Onlangs kwamen er een aantal dingen bij elkaar. Ik ben bijzonder geinteresseerd in filosofie, psychologie en in persoonlijke ontwikkeling in het algemeen. Over de onderwerpen heb ik een redelijke stapel boeken gelezen totdat ik, zonder het al te heftig plat te willen slaan, een soort rode draad ontdekte in de meeste boeken, accenten verschillen maar de onderliggende principes meestal niet. Sindsdien heb ik op dit gebied wel een beetje een readersblock. Het gaat nu vooral om practice what you preach en teach what you have to learn.

Ik werk in een wereld waarin persoonlijke ontwikkeling centraal staat. De toegevoegde waarde van een adviseur is naast zijn vakkennis vooral zijn persoonlijkheid. Inzichten over persoonlijke ontwikkeling zijn door de dagelijkse praktijk, trainingen en gevraagde en onvraagde feedback overvloedig beschikbaar. Dit is nuttig, essentieel, plezierig, soms lastig en zeker niet vanzelfsprekend.

Mateloos intrigerend vind ik het ongekende potentieel van mensen en tegelijk het onwaarschijnlijke talent van de mens om zichzelf ongelofelijk te beperken en met zichzelf te worstelen. Ik denk dat we in een tijd leven waarin de mens in de relatieve post-materialistische wereld weer op zoek gaat naar zichzelf. De mens zoekt balans in zichzelf, ten opzichte van elkaar en ten opzichte van de wereld. Er moeten een paar dingen echt anders om het hier gezellig te houden.

De mens is hier om het verschil te maken. De mens die niet kijkt naar de ander om zichzelf, de medemens en de wereld te verbeteren maar zichzelf als pro-actor ziet. Het "if it is to be, it is up to me-type". Het gaat om je persoonlijke visie op zaken en je commitment om hiernaar te acteren.

Mijn persoonlijke visie is dat mensen veranderen als gedachten veranderen. Als gedachten veranderen verandert het gedrag, als het gedrag verandert dan verandert de collectieve en individuele interactie. Mijn commitment is om mensen positief te beinvloeden met prikkelende gedachten.

Om hier woord bij daad te voegen heb ik de inzichten die mijn gedachten veranderd hebben, mij erg aanspreken en van dienst zijn in mijn eigen persoonlijke ontwikkeling gevat in een interactieve sessie. Deze sessies geef ik "om niet" op inspirerende plaatsen aan mensen die er belangstelling voor hebben en er wellicht normaal gesproken niet gemakkelijk mee in aanraking komen.

Psyche van de mens

2010-11-22T13:17:00.009+01:00

Ik vraag me wel eens af hoe je zicht kan krijgen op de veelzijdigheid en ondoorgrondelijkheid van de psyche van de mens.

Gistermiddag was ik nagenoeg voor het eerst in het Abe Lenstra Stadion. Heerenveen hakte op ongenadige wijze aangeschoten wild "Willem II" in de pan 5-0. Er liep een ongekende massa mensen naar het stadion, op weg naar rechtvaardigheid en vermaak. In het stadion valt de grootte van het gebouw en de spanning van de aanstaande westrijd over je heen. De massa stroomt als water door een rivier naar de tribunes. De supporters laten van zich horen als een Fryse schone het volkslied "Frysk bloed tsjoch op" begint te zingen, dit pakt je beet. Een dreigend trommel geluid doorkruist het ceremonieel. Over de rand van het stadion scheen de zon en tegelijk was het koud, de condities waren optimaal, de winst hing in de lucht.

Een Willem II speler schoffelt een brave borst van Heerenveen, mijn zoon van 9 springt op en schreeuwt heeeeeee. Dit kan toch niet waar zijn: rood moet die hebben, belachelijk!!! Halen we straks ook patat? Ja, natuurlijk! Vervolgens raakt een Heerenveenspeler nauwelijk een Willem II'er aan maar deze maakt dientengevolge desondanks een driedubbele salto en slaat kreten uit of het zijn laatste dag zou zijn. Jammer, hier trappen we niet, er is niks aan de hand. Zuurtje (suutsje) wordt er geroepen van achter ons.

Wanneer de doelpunten op beginnen te lopen steekt de harde kern van Heerenveen de tegenstanders een vocaal hart onder de riem. Jingel bel, jingel bel, jingel all the way, iedereen kan voetballen behalve Willem II! Vervolgens begint de trommelaar opnieuw en wordt deze ritmisch en aanstekelijk bijgevallen door klappende toeschouwers. Het duurt niet lang of "we will rock you" deinst applaudiserend door het stadion. Wat een zicht en een inzicht biedt de plek op de tribune op het spel.

De doelpunten zorgen stuk voor stuk voor enorme individuele en collectieve explosies. Zonder er bij na te denken springt iedereen op en klapt zijn handen tot ze rood zijn.

Een middag in het stadion biedt ongekend veel indrukken, echt bijzonder gaaf om mee te maken, zeker als er gewonnen wordt. Ik denk dat de psyche van de mens goed tot uitdrukking komt in collectiviteit cq in de massa.

Oppervlakkige Amerikaanse films

2010-11-22T11:22:00.013+01:00

Een veel gehoorde perceptie is dat Amerikaanse films oppervlakkig zijn, skin deep. Toch zijn ze niet voor niks erg populair. Tenzij we hier aannemen dat de kijkende mens net zo oppervlakkig is als de film. Ik geloof niet in oppervlakkige mensen, deze bestaan niet. Hooguit lijken ze oppervlakkig omdat we de diepzinnigheid niet zien of omdat deze niet getoond wordt.

Ik zie zelden een film van begin tot eind, meestal stap ik ergens in het begin van het middenstuk in tot het einde van het middenstuk. Mijn ervaring is dat zowel het begin als het einde van een film weinig toevoegt. In het begin van de film is alles relatief vredig en rustig, net als op het einde. Daartussen in gebeurt het. Films zijn vooral voorspelbaar.

Oppervlakkig als tegenovergestelde van diepzinnig is iets anders.Diepzinnigheid associeer ik met wezenlijke levensvragen: wat doen we (ik) hier op aarde, wat is belangrijk, de verhouding tussen goed en kwaad enzovoort. Als ik dit nu projecteer op een gemiddelde Amerikaanse actiefilm dan schieten woorden hier in positieve zin te kort. Ze staan bol van levenslessen.

Zo begint de film vaak met een held die geen held wil zijn, hij (lees ook zij) heeft volstrekt geen ego

les 1, ego staat vooral jezelf in de weg, helden hebben het meestal niet

Hij richt zijn dagen zwijg- en eenzaam op ogenschijnlijk weinig betekenisvolle activiteiten, bijvoorbeeld houthakken. Terwijl er een potentieel in het persoon aanwezig is waarmee de wereld gered kan worden.

les 2, woorden voegen vaak niet zoveel toe
les 3, eenzaamheid brengt je net als (zie les 4)
les 4, eenvoudige vooral fysieke werkzaamheden dicht bij jezelf
Les 5, als de wereld op instorten staat is er waarschijnlijk altijd een onzichtbare held voorhanden die het fixed

Er wordt een beroep op de held gedaan, die uit teleurstelling in de medemens geen held wil zijn, door iemand waarin hij in het bijzonder teleurgesteld is maar waarvoor hij wel een zekere loyaliteit koestert.

Les 6, als je het potentieel hebt van een held dan gaat er tegen wil en dank ongetwijfeld een beroep op je gaan worden
Les 7, helden hebben net als gewone mensen waardering nodig
Les 8, ook al ben je bijzonder teleurgesteld in een persoon, je geeft niet zomaar op, was sich liebt das neckt sich

Omdat de held bewust afscheid genomen heeft van het heldendom/-ambitie en in het bijzonder teleurgesteld is in degene die het vraagt om terug te keren geef hij niet meteen een bevestigend antwoord.

Les 9, goede dingen kosten even tijd
Les 10, als er beroep gedaan wordt op heldenpotentieel dan zal erin de regel positief beantwoord worden, dus hoe groot de problemen op de wereld ook zijn, er komt altijd een held die het gaat oplossen!

De eerste 10 minuten van een film zijn nog maar voorbij. Vervolgens wordt de held meestal gedwongen met iemand samen te werken waar hij in het begin van de film een min of meer disfunctionele klik mee heeft. Aan het einde van de film vragen ze elkaar waarschijnlijk ten huwelijk. Daarnaast raakt hij nog ernstig teleurgesteld in iemand waar hij bijzonder veel vertrouwen in had, waarbij het niet onwaarschijnlijk is dat dit resulteert in een fataal handgemeen. De held overstijgt hier zijn persoonlijke gevoelens maar dient het grotere belang.

Hij krijgt ook vertrouwen in iemand die hij juist niet hoog had zitten. Uiteindelijk blijkt deze onbaatzuchtig met gevaar voor eigen leven juist het leven van de held te redden.

Misdaad blijkt niet te lonen, het geniale plan van de misdager kende toch een zwakke plek. Hoe onmogelijk de situatie ook leek, door het optimisme en het doorzettingsvermogen van de held en zijn companen is alles weer opgelost. De held en de misdager bleken elkaar meestal ook wel te kennen, beide zijn meestal wel onder de indruk van de wederzijdse capaciteiten. Beide lijken ook gevormd door het leven, tragiek heeft ze gemaakt tot wie ze zijn, de een werd er boef mee en de ander held.

Meestal eindig de film net zoals hij begint, de held richt zich weer op houthakken en zijn nieuwe levenspartner zet thee op een mooi kampvuurtje. Dan komt de man die zijn leven gered heeft nog even langs en hebben ze het er nog even over. Van euforie is geen sprake. Volgens mij zitten hier nog minstens 30 lessen in.

De Amerikaanse filmindustrie is vooral onbaatzuchtig als het gaat om haar imago. Zij neemt oppervlakkigheid op de koop toe om de wereld op hanteerbare wijze te voorzien van de lessen waar het werkelijk omgaat.

Onze platte wereld

2010-11-11T08:28:00.004+01:00

Ergens in de tijd was de wetenschap ervan overtuigd dat de wereld plat was. De wetenschappers die hier hun twijfel over uitspraken konden zo gezegd niet meteen op symphatieke bijval rekenen. De wetenschap van nu kan dit relativeren omdat de wetenschap nu heel veel verder is dan toen. Hier is de wetenschap van nu van overtuigd. Ik vraag me af over de wetenschap van toen ook niet overtuigd was van het feit dat zij majeure stappen verder waren in de wetenschap dan de voorliggende generaties. De wetenschap is er nu van overtuigd dat de opwarming van de wereld veroorzaakt wordt door CO2. Enkelen zijn hierover kritisch.

Ik vraag mij af wat onze 'platte wereld' is in deze tijd. Het wetenschappelijke onbetwistbare inzicht van nu waar we over een paar generaties van denken, tjonge jonge jonge, dachten ze echt dat dat zo was?

Waarde van een ervaring

2010-06-04T22:09:00.012+02:00

Laatste hoorde ik dat, vraag me niet hoe, wetenschappelijk is aangetoond dat de waarde van een investering in materiaal minder duurzaam en waardevol is dan een investering in een ervaring. De mens kent een hogere waarde toe aan de ervaring ofwel de herinnering eraan.

Zo liep ik vanavond door het weiland en zag een tractor op uiterst moderne wijze pakjes hooi inpakken in strakke elastische folie. Ik word vaak blij van hele dagelijkse dingen (op zaterdag winkelen bij de AH). Hiertoe reken ik ook de geur en de verschillende fasen in het voortbrengingsproces van gras naar hooi. Hoewel ik mezelf reken tot het jongere deel der natie werd ik mij bewust van het verschil hoe vroeger het hooi van het land ging en nu. Ik heb het niet over prehistorische taferelen maar gewoon over het vroeger dat ik heb meegemaakt als inwoner van een klein maar prachtig boerengehucht strak gelegen aan het eveneens tot diep in de genen doorgedrongen IJsselmeer.

Een herinneringen die mij ineens heel duidelijk werd was het ophalen van hooi. Waar de boer nu vanavond alleen gezelschap wordt gehouden door de ipod die hij gekoppeld heeft aan de multmediaset van de tractor was het hooi halen waar ik woonde een dorpshappening. Je ging op zijn minst per boer met een mannetje of 10 op pad. Langs de zeedijk stuiterend op de lege karen achter tractoren die nu wellicht de CO2 norm niet zouden halen op weg naar de Makkummer of Workummerwaard. Het vooruit zicht alleen al kon me dagen bezig houden. Ik vond dit fantastisch. Als je je wat serieus gedroeg had je kans dat je in een hele lage versnelling de tractor mocht besturen. Bij ongecontroleerd gas geven komt het hooi weer naar beneden.

Hooi haal je binnen op het moment dat het weer nog goed is, voor de bui. Voorbereiding door bijvoorbeeld water mee te nemen kwam niet in mijn alfabet voor. Door het warme weer en het slepen aan pakken hooi die je rond de 8 of 10 jaar nog niet me souplesse kon tillen kwam het voor dat je verlangde naar het half lauwe water uit een stilstaande sloot.

Als de karren vol waren of het weiland leeg was klom je via de touwen bovenop de hooiwagen. Dit was het spannendste nog niet. Als de tractor met 2 karren in beweging kwam door het oneffen weiland ging het adrenaline peil van het deinen van de lading flink stijgen tot de maximale top als je met een flinke hellingshoek de zeedijk op rijdt en natuurlijk weer af.

Van de zeedijk af ging het vol gas (met de fiets kon je het bijhouden) op weg naar de boerderij. Koele wind en een oppermachtig gevoel boven op het hooi. Bij de boerderij van Jentje (hij was hij één van 3 boeren die ik hielp met hooi halen, de andere 2 heten Jaring en Jochem) werden de karren leeggetrokken. Omdat ik vaak de jongste was die meedeed aanschouwde ik het eea meestal vanaf een comfortabele plek in één van de 2 hooibergen. Eén daarvan was zo ongelofelijk erg hooiberg dat als je daar in lag dat je eigenlijk de rest van de wereld niet meer nodig had.

Eenvoud en complexiteit

2010-03-30T14:54:00.014+02:00

Voor wie eenvoud nastreeft staat complexiteit in de weg. Eenvoud is wellicht de sleutel tot persoonlijk geluk en zakelijk succes. Eenvoud is mooi, overzichtelijk, sterk, beheersbaar, rustig, licht en aangenaam.

De opponent is complexiteit, deze is het hinderlijke obstakel op weg naar eenvoud. Ik zou willen maar het kan niet, zo eenvoudig ligt het niet, het is tamelijk complex. Ik hoor de term zo vaak dat ik benieuwd ben wat de essentie van complexiteit is.

Complexiteit zou je kunnen zien als iets waarvan het geheel niet zichtbaar en de samenhang niet duidelijk is.

Als dit complexiteit is dan kan je deze mogelijk oplossen door met een grotere afstand naar het geheel te kijken, complexiteit is dan vooral een kwestie van abstractie. Het kan ook zijn dat jij het niet begrijpt en dat het daarom complex is. Als daartegenover iemand anders het wel begrijpt dan zegt het schijnbaar niks over de complexiteit van het onderwerp maar meer over je eigen begrip. Maar stel dat niemand het begrijpt, is het dan complex? Wat mij betreft net zo lang tot er één is die het wel begrijpt, en daarmee is het vooral een relatief iets.

Ofwel het is complex omdat je er te dicht opstaat of juist te ver weg of je begrijpt het gewoon niet en dan ga je op zoek naar begrip. Toch zullen deze 2 inzichten niet altijd leiden tot het wegnemen van complexiteit. In dat geval is er iets anders aan de hand. De complexiteit is niet daar om weggenomen te worden maar om gehandhaafd te blijven omdat deze een belang dient, complexiteit heeft hier het karakter van een sterke illusie.

Ik zou daarom, geheel niet wetenschappelijk, naar de conclusie toe willen dat complexiteit niet bestaat.

Over ik wil is ik kan

2010-03-20T20:37:00.012+01:00

We leven in de tijd waar willen gelijk is aan kunnen. Wat jij wil dat kan! De stelling houd mij mateloos bezig. Ik geloof er in en ben tegelijk op zoek naar de grens ervan cq het punt waarop ik het niet meer geloof. Ik zie het zo: ik denk dat 'ik wil' heel veel meer gelijk is aan 'ik kan' dan veel mensen aannemen. Te vaak hoor ik nog: het is nu eenmaal zo en als dat maar anders was dan zou ik...

Aan de andere kant zie ook weleens mensen lopen waarvan ik me dan afvraag of willen en kunnen bij hen net zo gelijk is. Of heeft de ene meer aangeboren of door toevallige omstandigheden aangeleerde wat je wil is wat je kan kwaliteiten?

Het gaat er over of je zelf in regie bent (hebben we keuze) of dat je min of meer overgeleverd bent aan de omstandigheden van het leven.

Hoe dan ook moet duidelijk zijn wat de reikwijdte van willen en kunnen is. Ik kan wel willen dat de aarde vanaf morgen de andere kant opdraait maar dat gaat niet gebeuren, kan niet. Daartegenover wil ik het ook niet echt (wat zou ik er aan hebben) dus klopt de formule wiskundig nog steeds. Ik denk dat niet kunnen vaak bestaat omdat daartegenover net zo vaak niet echt willen bestaat.

De vraag is dan ook wat je zodanig echt wil dat je dat gaat doen wat daar voor nodig is. Wil je met elke vezel van je lijf een gezond en gelukkig leven of ben je hier gemiddeld genomen helemaal niet zo bewust mee bezig? Kan je wil zodanig sterk zijn dat je volstrekt bepaald wat er op je pad komt? Ik ben ervan overtuigd dat dit ook heel veel meer het geval is dan gemiddeld wordt aangenomen. Daartegen denk ik dat je dit niet in absolute zin moet zien. Er kunnen dingen op je pad komen waar je niet om gevraagd hebt en die je ook zeker niet wil, hier ligt m.i. de grens. En toch heb je hier ook keuze maar dan op een ander niveau. Je bepaalt niet altijd wat erop je pad komt maar de mentale impact die het op je heeft bepaal je grotendeels toch zelf.

Ratio achter pessimisme en optimisme

2010-01-05T13:14:00.007+01:00

Als we mensen op de wereld eenvoudig indelen bestaat deze uit slechts uit pessimisten en optimisten. De optimisten en de pessimisten hebben het moeilijk met elkaar.

Waar de optimist zijn dorst lest met de volle helft van het glas hapt de pessimist de droge lucht in het lege deel. Zodra de pessimist inziet dat er toch ondanks zijn zware inzichten nog water in het glas zit heeft de optimist dit al op gedronken. Een miserable basis voor een goede relatie. Toch hebben ze elkaar nodig. Afhankelijk van de situatie is er ergens tussen het uiterste van de ene en de andere een punt waarin ze samenvloeien tot realisme. Beide hebben ongetwijfeld misvattingen ten opzichte van elkaar die een definitieve symbiotische relatie in de weg staan.

Een belangrijk teneur die ik meen te constateren bij den pessimist is dat deze aanneemt dat er achter pessimisme meer ratio schuil gaat dan optimisme. Laatste lijkt dan in negatieve zin de opportunist en de pessimist verwart zichzelf met de realist. De denkfout is natuurlijk snel gemaakt als je vaststelt dat er altijd meer "rede"nen zijn te bedenken waar om iets niet gaat lukken dan juist wel. De vraag is ook of succes en falen van wat dan ook primair gelegen is in ratio? Het spel begrijpen is niet gelijk aan het spel winnen.

Tevreden zijn...

2009-12-22T14:50:00.004+01:00

Ik heb wat een dubbel gevoel bij het woord “tevreden zijn” . Dat komt omdat ik niet zoveel energie krijg van het idee dat je volledig tevreden bent. Wat ga je dan nog doen? Beetje verder kabbelen? Waar praat je over met iemand die volledig tevreden is? Lastig, zeker als je het zelf niet altijd bent.

Daar tegenover is tevredenheid ook echt een groot goed en is er in onze wereld ook veel voor handen om een zekere mate van tevredenheid te hebben. Waarmee ik overigens niet van mening ben dat tevredenheid voorbehouden is aan de inwoners van de zogenaamde “ontwikkelde” wereld. Sterker nog tevredenheid als gemoedstoestand zou hier nog wel eens lastiger kunnen zijn. In de wereld waar wat “ jij wil” gelijk schijnt te zijn aan wat “jij kan” en waar in materieel opzicht alles voor handen is wordt je misschien wel gemakkelijker confronteert met wat je wel wil hebben maar niet hebt.

Ik geloof niet zo in ultieme of continue tevredenheid of geluk. Voor mij is het belangrijk om mij regelmatig te realiseren dat geluk of tevredenheid gevonden wordt in de situatie waarin de basale maar niet vanzelfsprekende aspecten van het leven op orde zijn. Je hebt gezonde kinderen, een stabiele relatie, bent zelf gezond, je hebt een paar goede vrienden, een goed contact met de mensen die belangrijk voor je zijn en je kan je potentieel en passie kwijt in de dagelijkse dingen die je doet. Hierin zit onschatbare waarde. Zo komt het wel eens voor dat ik de auto zit en me ineens realiseer hoe goed alles is.

Verder ben ik gelukkig ook regelmatig ontevreden. Het goede in ontevredenheid is het onderzoek naar de oorzaak ervan. Het brengt je zelfkennis en zorgt dat je nieuwe terreinen blijft opzoeken.

Emotioneel inflatoire omstandigheden

2009-08-31T17:50:00.014+02:00

Het ervaren van emotie is één van de mooiste eigenschappen van de mens. Het laat je voelen dat je leeft. In de wereld van gepercipieerde vervlakking is voelen dat je leeft niet iedereen dagelijks gegeven.

De media heeft dit ontdekt. Waar je vroeger op reclames nog duidelijk maar onschuldig kon zien dat je beetgenomen werd door een nagesynchroniseerd clown in een glitterpak zie je tegenwoordig bij het irritante af gewone mensen die het "echt" menen en eigenlijk niet eens in de gaten lijken te hebben dat ze door de camera op de buis worden gebracht, zo echt zijn ze. Door in te zoomen op de ogen zie je het traanvocht zelfs al als er eigenlijk niks is om te janken. Wat mooi dat er nog zulke echte mensen zijn. Als deze een appel op je doen dan ga je toch voor de bijl?

BN'ers doen ook mee, met hondstrouwe ogen kijken ze in de camera en gooien al in de eerste minuut een impertinente vraag naar degene die zich in de benadere situatie bevindt. Wat doet deze situatie met jou?

Gegarandeerd dat je getergd dat je bent in combinatie met de spanning van de camera de waterlanders niet meer kan stoppen. Subliem is het als je het als presentator dan ook niet droog kan houden. Ik wacht eigenlijk nog op een show met de naam "kom maar op met de traantjes". Op basis van de werkelijk getoonde emotie wordt bepaald wie geholpen wordt uit zijn of haar hachelijke situatie.

Goh joh, ik vraag jouw naar je gevoelens over de hele situatie en het lijkt net of het je niks doet, wat denk je hoe dat op mij en de rest van Nederland overkomt? Weet er iemand uit het publiek misschien nog een vraag om te kijken of het echt menens is? Krijg je thuis ook nog op je sodemieter omdat je de hele week loopt te janken maar net niet als de camera erbij staat.

Resultaat: heftige emotionele inflatie bij dit soort taferelen. Doe mij maar de oprechtheid van tommy-teleshopping.

Ontwikkelen tot het onaangenaam wordt

2009-08-28T14:53:00.002+02:00

Ontwikkelen is in al zijn betekenissen belangrijk in de westerse wereld, "de zgn ontwikkelde wereld". Het maakt niet of het hier betrekking heeft op economie, maatschappij, technologie, milieu of op een individu.

Onze wereld wordt bijeengehouden door de voorwaarste kracht van ontwikkeling. Ik zie een stramien in ontwikkeling welke gaat van: van willen, naar kunnen en ten slotte naar moeten. De basis voor een nieuwe ontwikkeling ligt in het willen van iets. De "wil" leidt tot de ontwikkeling die het "kunnen" mogelijk maakt. Het nieuwe kunnen staat aan de basis van andere nieuwe autonome ontwikkelingen. Deze kunnen niet zonder het fundament van de voorliggende.

Dit zorgt ervoor dat het nieuwe "kunnen" onlosmakelijk verbonden wordt aan ontwikkelingen die niet direct bij hoeven te dragen aan de oorspronkelijke "wil" waarmee het begonnen was. Kunnen is nu aangevuld met "moeten". De ontwikkeling is aangeland op een punt waarop het onaangenaam kan worden. Een mooie startpunt voor een nieuwe ontwikkeling. Omdat we het willen, kan het, omdat het kan, moet het en omdat het moet willen we wat anders.

Herrie tegen de stilte

2009-05-24T10:30:00.015+02:00

Een van de belangrijkste doelen in het leven is te worden wie je wil zijn. Ik heb de indruk dat dit niet voor iedereen een vanzelfsprekendheid is, zijn wie je echt bent. Er zijn plenty invloeden binnen en buiten jezelf die niet direct bijdragen aan het vinden van je zogenaamde raison d'etre. Ik denk dat incongruentie (ongelijkheid tussen wie je bent en wil zijn) de basis is van de meeste vormen van persoonlijk leed en maatschappelijke problematiek.

Op de weg naar congruentie komt de Westerse mens al snel een onbeduidend lijkende maar omvangrijke uitdaging tegen. Kunnen luisteren naar jezelf. Het antwoord op weten wie je wil zijn kan alleen bij jezelf vandaan komen. Ik las een keer in een boek dat er al wonderen gebeuren als je echt stil kan zitten. De Westerse mens is m.i. overwegend overprikkeld en verslaafd aan prikkels. In 99,9% zijn we met andere dingen bezig dan te luisteren naar je eigen spontane gedachten. Zodra deze een kans krijgen drukken we de stereo aan of gaan we boek lezen waarin de gedachten van een ander staan. Herrie blijkt een goed middel tegen de stilte.

Wat is er zo erg aan je eigen gedachten uit de diepte? Volgens mij gaat het mis als het bewuste verstand aan de haal gaat met de gedachten. Het bewuste verstand wil de gedachten direct doorvertalen naar consequenties en als deze niet direct aanvaardbaar lijken ze zo snel als mogelijk weg rationaliseren. Het onderbewuste ervaart dit als een vorm van onrecht en zorgt er voor dat dit mens moeite kost. Om deze moeite te voorkomen is een vlucht in externe prikkels de easy way out.

Het proces gaat dus mis als het bewuste verstand aan de haal gaat met ons spontane gedachten. Dit terwijl hier de sleutel ligt voor congruentie. Mijn idee is dat je moet luisteren naar wat er in je opkomt zonder er iets van te vinden. Als de gedachten tot inzicht moeten leiden dan dient dit zich vanzelf aan.

Eén met de koe

2009-05-03T08:33:00.011+02:00

Er is weinig mooier dan hardlopen op de vroege ochtend, de lucht lijkt schoner en er heerst volmaakte rust. Eén van mijn vaste routes begint met een fietspad met aan beide kanten mooie oude bomen (soort weet ik niet, ik lette nooit op bij biologie). Vervolgens gaat de route over in een pad met betonplaten (a so to say; agriculturial highway) met volgens mij dezelfde bomen aan weerszijden. Dit pad slingert tussen een paar van de mooiste boerderijen van Friesland.

De eerste uitdaging die je hebt als je begint met lopen is het vinden van je cadans. Dit lukt niet altijd, soms weet je al snel of het fysiek een hour of power wordt of dat je gaat lopen als een natte krant. Maar 30 april ging het helemaal goed. Aan alles was te zien dat het zomers ging worden. De dauw hing nog over het land, het vocht in de lucht helpt voor de bescheiden nadorst van de avond ervoor. Zo hier overnadenkend zag ik een kudde koeien in het weiland. Ik zag ze gras eten en in één keer begreep ik waarom een koe dit zo lekker vindt.

Het gras was lang, mooi groen en vooral vochtig door de dauw. Vertaalt naar mensentaal moet dit ongeveer hetzelfde zijn als elke avond haute cuisine en dan in een zodanige hoeveelheid dat dit niet van je tafel waait. Pure overvloed dus. Het is slechts in het referentiekader van de mens dat elke dag gras eenzijdig is. De koeien aten volstrekt ontspannen en er werd niet geloeid. Als er geen serieuze aanleiding is om te loeien dan doet een koe dit, in tegenstelling tot de mens, niet.

De koe kijkt vanuit haar kudde naar de wereld om haar heen, ze zitten altijd eerste rang. De mens vliegt, rijdt, fietst en loopt aan ze voorbij. Er is één plek in het gezichtsveld van de koe die haar bijzondere aandacht verdient. De prachtige kop hals romp boerderij, het winterverblijf. Het bestaan is overzichtelijk, eenvoudig en goed. Of tot de enkels in het gras of in de warmte van de romp van de boerderij.

Stel dat je de koe alleen maar zou kunnen zien vanuit haar verdienstelijke rol in de voedselketen. In dit opzicht is de koe namelijk tamelijk ingenieus en nuttig. Ze mengt gras en water tot de basis voor sublieme zuivel en ultiem tot malse biefstuk. Hoe dubbel kan je als mens zijn. Je verbonden voelen met de koe en toch niet willen dat zij haar rol als food processing unit opgeeft.

Elk decennium een nieuwe mondiale bedreiging

2009-02-12T19:16:00.005+01:00

Laatste hoorde ik een nieuwsbericht dat de behoefte aan psychologische hulp sterk gaat toenemen als gevolg van de financiële crisis. Deze toenemende behoefte bestaat niet alleen bij mensen die ook daadwerkelijk geraakt worden. Het idee opzichzelf is voor velen voldoende deprimerend om hierdoor persoonlijk in de mineur te geraken. Omdat het mis loopt in de binaire virtuele wereld van 1-en en 0-en raakt het persoonlijk welbevinden in het geding. Virtuele verliezen verdampen virtueel en al heb je nooit een cent belegd je voelt je toch plaatsvervangend niet lekker.

Zwartgalligheid viert hoogtij. De omvang van de economische crisis is erger dan ooit. Zo erg, daar kan je je gewoon niks bij voorstellen. We zijn er nog lang niet. Dit is nog maar het topje van de ijsberg.

Over ijsbergen gesproken. Laten we ook het milieu niet vergeten. Ging het nog alleen maar om zure regen en een gaatje in de ozonlaag. Tegenwoordig hebben we global dimming en global warming. Onomkeerbare, elkaar in standhoudende en zichzelf versterkende processen. Blijkt dat je global dimming niet moet oplossen voordat je global warming hebt opgelost om het niet nog warmer te laten worden, als dat maar goed gaat. Onderzoek na onderzoek toont aan dat het nog erger is dan we dachten. Ik hoorde laatst zelfs al dat het Co2 probleem peanuts is als er een bepaald soort gas uit de zee bodem vrijkomt. Moet je toch na gaan, is de situatie al onvoorstelbaar erg wordt deze nog onvoorstelbaarder erger. Dat is toch allemaal niet normaal meer.

Ik denk overigens ook dat er wel wat mis is met het milieu. Ik heb inmiddels de meeste lampen bij ons thuis vervangen door spaarlampen, zelfs 1 led-lamp en ik rijd een A-label.

Maar wat ik een erg relativerende gedachte vind is dat we elk decennium een nieuw probleem ervaren waaraan we collectief denken ten onder te gaan. Ik ben benieuwd wat we hierna krijgen.

Geluk als hoogste doel

2009-02-11T21:29:00.010+01:00

Zo wat nadenkend over wat nu eigenlijk het hoogste doel is van mensen kwam ik op geluk. Elk probleem is relatief als je erbij kan zeggen dat je gelukkig bent. Volgens mijn logica is geluk dan het hoogste doel. Hierop doordenkend komt dan de vraag wat geluk dan betekent. Ik denk dat het van belang is dat ieder zijn eigen definitie van geluk heeft of zou moeten hebben. Een mooie definitie op wiki: je comfortabel voelen met de wijze waarop je leven zich ontvouwt. In mijn definitie ben je dit als je kan zijn wie je wil zijn.

Uitgaande van het tijdperk van self control en empowerment is wie je wil zijn ook wie je kan zijn. Stel nu dat we aannemen dat geluk gelijk staat aan jezelf kunnen zijn en we ook aannemen dat geluk geen vanzelfsprekendheid of geen gemeengoed is. Waarom is het dan zo moeilijk om jezelf te kunnen zijn? Is dit omdat willen niet gelijk staat aan kunnen of omdat we collectief niet meer weten wie we willen zijn? Los van dat er gebeurtenissen op je pad kunnen komen die geluk minimaal voor lange tijd in de weg kunnen staan denk ik dat het in de meeste gevallen vooral met de tweede reden te maken heeft. De oorzaak van dit collectieve niet meer weten wie we willen zijn ligt in een te sterke nadruk in onze ontwikkeling op ratio. We jagen daardoor onbewust op argumenten volledig onderbouwde valse beelden van ons zelf na. Zo zie ik mensen dingen doen die niet bij ze passen, of zich handhaven in omgevingen die niet goed voor hun zijn, objectief gezien zijn ze zeer succesvol maar mentaal straatarm. Het objectieve en relatieve succes zorgt ervoor dat sommige mensen ondanks de mentale armoede nog liever letterlijk omvallen dan hier afscheid van nemen. Bizar en bijzonder want mentale rijkdom en objectief succes verdragen elkaar prima, echter alleen in deze volgorde.

Verstand zo snel als de brandweer, intuïtie zo snel als de bliksem

2008-12-22T18:57:00.009+01:00

Het menselijk verstand (het vermogen om logisch te redeneren, wiki) is ongelovelijk snel in het combineren van feiten en inzichten tot een conclusie of een resultaat. De snelheid is zodanig dat we ons vaak eerder bewust zijn van het resultaat dan de logica waaruit het resultaat is opgebouwd. Dit laatste lijkt op intuïtie. Met dit verschil dat bij intuïtie de achterliggende logica voorzover deze uberhaupt hieraan te grondslag ligt vaak niet snel te ontrafelen is en dat de snelheid van de brandweer het altijd aflegt tegen de snelheid van de bliksem. Intuïtie is zo snel als de bliksem. Het verstand staat er letterlijk bij te kijken als intuïtie zich mengt in het spel. Nu is de doeltreffenheid van de resultaten van beide lastig te vergelijken: verstand bemoeit zich nagenoeg met elke kwestie terwijl intuïtie zich pas doet gelden als het echt ergens over gaat. Mijn ervaring is dat de doeltreffenheid van intuïtie 100% is en dat verstand er soms wel erg lang over doet omdat te processen. Het is om goed om te realiseren dat als we twijfelen aan intuïtie dat dit het werk is van het verstand. Intuïtie twijfelt niet aan verstand. Waarom zou het?

Serendipiteit

2008-10-03T10:06:00.025+02:00

Dagelijks schieten er woorden en begrippen voorbij waarvan ik denk "klinkt goed maar wat zou het betekenen?". Voorbeelden die ik tegenwoordig regelmatig hoor zijn volatiel en agile (gerelateerd aan agility). Aan de begrippen is natuurlijk niks nieuws alleen worden ze ogenschijnlijk zo maar in eens door iedereen gebruikt. Met name de laatste vind ik zelf wel leuk om te gebruiken. Ik vraag me bij alles af of het wel voldoende agile is. Vaak wordt er dan instemmend geknikt dat dit natuurlijk wel erg belangrijk is nu alles zo volatiel is.

Deze week hoorde ik het woord "Serendipiteit". Ik dacht dat klinkt goed, wil ik wel gaan gebruiken maar moet dan wel weten wat het betekent. Ik weet dat nu en ik vind het van een geheel andere orde dan eerder genoemde begrippen. Ten eerste omdat het vooralsnog geen modewoord is maar vooral omdat de betekenis mij bijzonder aan spreekt. Maar eerst "wat is het?"

De Wiki zegt er het volgende over:
Serendipiteit verwijst naar het vermogen van een alerte geest om uit toevalligheden conclusies te trekken. Anders gezegd: slimme, voorbereide mensen zijn beter in staat om daadwerkelijk ontdekkingen te doen aan de hand van het toeval. http://nl.wikipedia.org/wiki/Serendipiteit

Pek van Andel (onderzoeker) vertaalt dit als "zoeken naar een speld in een hooiberg, en eruit rollen met een boerenmeid". Hierop doorassocierend vind ik deze andersom in dit verband ook kunnen "met een boerenmeid in het hooi rollen en je prikken aan de spelt die je nog wel graag wilde hebben maar waar je allang niet meer naar zocht.

Het begrip serendipiteit vind ik interessant omdat het, zoals ik het zie, het midden houdt tussen 2 manieren van succesvol zijn in het leven. Het bewust plannen van je leven om je doelen te bereiken (Steven Covey-achtig > 7 habits) versus volstrekt spontaan leven en de goede dingen bij toeval op je af laten komen. Bij de ene bestaat in extreme zin de kans dat je je leven vooral als een geslaagde of niet geslaagde planning gaat zien en dat je geluk altijd pas daar is als je de volgende mijlpaal bereikt hebt. Daartegenover zou je bij hardcore "carpe diem" er achter kunnen komen dat je leven voorbij is terwijl je nog heel veel had gewild en had gekund.

Ik geloof in mix van beide benaderingen. Daar waar het uitleggen van deze mix normaal een arsenaal aan verbaal vraagt noem ik deze vanaf heden "serendipiteit".

Niet wetenschappelijk betoog over de wetenschap en de niet-wetenschap

2008-09-25T19:07:00.004+02:00

De wetenschap is het domein van theorieën over en modellen van de werkelijkheid waar bewijs voor gevonden is of naar bewijs wordt gezocht. De niet-wetenschap daartegenover is het domein van theorieën waar niet noodzakelijkerwijs bewijs voor is en waar er niet noodzakelijkerwijs naar wordt gezocht. Het is de taak van de wetenschap om bewijs te vinden omdat de wetenschap bewijs belangrijk vindt en hiermee samenhangend omdat dit de essentie is van de wetenschap.

Het nut van deze theorieën of modellen daarentegen vind je in de beide domeinen, bewijs is hierin geen bepalende factor. Iets kan net zo goed wel of niet helpen als het wel of niet bewezen is dat het kan helpen.

Het is evident dat de wetenschap ongelofelijk waardevol is. Je hoeft hier geen wetenschapper voor te zijn om dit in te zien. Nu is zo dat ik het idee heb dat ondanks deze ongelofelijke waarde er toch teveel waarde wordt gehecht aan de wetenschap in de westerse wereld. Het domein van de niet-wetenschap, het domein van de subjectieve kennis, is minimaal net zo waardevol of nog veel waardevoller en in omvang zo oneindig veel groter. De wetenschap gaat slechts over het deel dat bewezen is, de objectieve kennis. Op een of andere manier hechten we zoveel aan dit bewijs dat alles wat niet bewezen is gemiddeld genomen met scepis wordt benaderd. Bijzonder daarbij is dat het zo lijkt dat wat de wetenschap niet kan bewijzen een negatieve kwalificatie betekent voor hetgeen niet bewezen is. Logischer zou zijn dat deze negatieve kwalificatie terug zou slaan op de wetenschap zelf. De wetenschap is niet in staat aan te tonen wat in de niet-wetenschap door zoveel mensen als nuttig en als waar wordt ervaren.

Het is vandaag niet zo warm als het had kunnen zijn

2008-08-26T08:58:00.003+02:00

Nu is het ook niet meteen zo dat het een jas scheelt maar ik heb vandaag serieus co2 bespaard. Op het moment van schrijven nog maar de helft, vanmiddag vindt de tweede helft van de besparing plaats.
Ik heb vandaag mijn ge A-labelde auto thuis laten staan en ben vanaf station Grou-Irnsum met de trein naar Groningen gegaan en met een OV-fiets naar kantoor. De totale reistijd bedraagt een uur en 30 minuten, normaal gesproken is dit 45 minuten. Alleszins een acceptabel verschil, want je kan werken en van het uitzicht genieten. Sportief gezien is het ook een goede deal want in deze anderhalf uur reistijd zit minimaal 20 minuten fietsen.

De business unit waar ik binnen Ordina ga werken (Ordina Public Management Consultants) doet mee aan een pilot waarin medewerkers naast een lease auto ook beschikking kunnen krijgen over een NS-Business Card. Je boekt de reis on-line, stapt in de trein en de conducteur (mocht deze langs komen) scant je kaart. Op het station kan je met dezelfde kaart zonder reservering een fiets ophalen. Kan het nog beter? Ja zeker, ik mis de koffie op het traject tussen Leeuwarden en Groningen.

Een compleet mens

2008-05-15T09:55:00.007+02:00

Een van de leermeester die ik ben tegen gekomen gebruikte de term “een compleet mens” worden. De mens die fit is for purpose. Toegerust om zich succesvol te onderscheiden in het leven. De term houdt mij bezig. Stel je krijgt de kans om een basismens met zijn basisfuncties (zo beginnen we allemaal) uit te rusten met een beperkt aantal vaardigheden en inzichten om van deze basismens een compleet mens te maken. Wat wil je dan toevoegen aan deze mens teneinde deze een succesvolle toekomst te geven? Ik ga dan even voorbij aan basale dingen die je idealiter altijd bezit als schrijf-, lees- en rekenvaardigheid. Het gaat om de dingen die het koren van het kaf doen scheiden. Ik kom tot het volgende:

Luistervaardigheid
In staat zijn echt te begrijpen wat een ander bedoelt door waardevrij te kunnen converseren (los van je eigen waarden). Communicatie is waanzinnig complex. Een woord is samenvatting van heel veel gedachten, denkbeelden en intenties. Het gaat niet om het woord dat gebruikt wordt, maar om de gedachten, denkbeelden en intenties van degene die het zegt. Probeer dit eerst te begrijpen voordat je begrepen wil worden door de ander. De kwaliteit van relaties en je persoonlijke effectiviteit in het bereiken van doelen nemen exponentieel toe. Conflicten bestaan meestal niet uit mensen die het in de merites oneens zijn, maar uit mensen die elkaar niet begrijpen.

Spreekvaardigheid
Woorden en zinnen die je uitspreekt hebben zowel een directe als een indirecte boodschap in zich. De ontvanger reageert bewust en onbewust op beide boodschappen die je uitzendt waarbij de indirecte boodschap de directe boodschap overheerst. De indirecte boodschap zegt veel over je wereldbeeld, emoties en je intenties. Bewustzijn van wat het zegt wat je zegt (over jezelf) is cruciaal omdat dit het succes van de boodschap bepaalt.

Intuïtie
Het bewustzijn dat intuïtie een hogere vorm van kennis voortbrengt dan de ratio. Wat voor het gevoel niet klopt, klopt inderdaad niet. Ook al toont de ratio aan dat dit wel zo is.

Alles bestaat uit hetzelfde
Het bewustzijn dat alles en iedereen uit hetzelfde bestaat en onderling van invloed op elkaar is. Je kan iemand niks doen zonder hetzelfde ook bij jezelf te doen. Wat je weggeeft krijg je terug.

Bewust creëren van een eigen werkelijkheid
Op metaniveau kunnen denken over je eigen blik op de werkelijkheid. De werkelijkheid of waarheid is niet absoluut, maar een persoonlijk product. Je maakt deze zelf en wel zodanig dat het een sterke neiging heeft het eigen gelijk aan te tonen. Maak er daarom één die jezelf dient en daarmee per definitie ook altijd een ander.

Internal locus of control
Het hebben van een internal locus of control. Mensen met internal locus of control zien de omstandigheden als het gevolg van eigen handelen versus een external locus of control waarin de omstandigheden bepalend zijn voor het eigen handelen en welbevinden (slachtoffer denken). Een internal locus of control geeft je grip op je eigen leven en doet een beroep op je potentieel.

De kracht van systeemdenken

2008-04-19T17:31:00.010+02:00

De werkelijkheid zoals wij deze ervaren is een product van onszelf. Een absolute waarheid bestaat alleen in onze eigen interpretatie. Een boom kan hout voor je zijn, de baas van het bos, de schaduw, brandstof, bouwmateriaal, een bron van inspiratie, een obstakel, de longen van de aarde of combinaties hiervan of alles tegelijk. Maar een totale blik op alle dimensies van een boom heeft niemand. Alles is te veel voor ons en daarom maken we keuzes over wat iets is en dat niet alleen voor bomen maar voor alles. Al deze elementen op zich en elementen als geheel richten we systematisch in. Een min of meer logisch geheel van elkaar wederzijds beïnvloedende elementen. De mate van bestuurbaarheid van de elementen wordt bepaald door de de filosofie van de systeemeigenaar. Het systeem is bedoelt om het geheel te vereenvoudigen en draagt hier verder aan bij door continue aan te tonen dat het systeem klopt en nodig is. Zou een systeem een mens zijn dan had deze een groot ego.

De keuzes die we maken ten aanzien van onze werkelijkheid en ons persoonlijk systeem waarin we deze ordenen hangt van talloze factoren af maar worden volgens mij belangrijk beïnvloed door cultuur, geloof, karakter en bewustzijn. De mate waarin we hierover op een metaniveau kunnen denken, ons met andere woorden bewust zijn van dit creatieproces, hangt volgens mij af van persoonlijke bewustzijn, interesses en de leermeesters (ervaringen of mensen) die je tegen bent gekomen. Het is niet voorbehouden aan een bepaalde groep mensen maar je moet op enig moment wel met deze inzichten in aanraking komen of je behoort tot de gelukkige groep die nooit anders hebben geweten en het misschien niet eens weten dat ze het weten. Ik behoor tot de groep die er op enig moment mee in aanraking is gekomen, ik heb het dus niet altijd zo gezien. Niet dat ik eerder tegen was of het ten opzichte van dit anders zag maar het was eenvoudigweg een dimensie die ik nog niet ontdekt had.

De deugd van dit inzicht is zo belangrijk dat als ik vandaag iets aan de wereld aan alle mensen zou kunnen geven om de grote problemen op de wereld op te lossen dan zou het dit inzicht zijn. Wie zou iemand anders nog geweld willen aan doen als deze er zich bewust van is dat de reden om dit te doen een eigen creatie is en niks zegt over de werkelijkheid die is. De basis voor oorlog wordt gevonden in een denksysteem van oorzaak en gevolg, de wereld wordt ingedeeld in landen welke gescheiden worden door een grens. Maar als je van Nederland naar België rijdt zie je nergens een streep op het landschap. Inwoners in een land worden ingedeeld in een groep met bepaalde kenmerken en intenties maar dit alles zal niks zeggen over de kenmerken of intenties van het mens dat je tegenkomt. Toch is wel het individuele mens dat geraakt wordt door de conclusie die getrokken wordt uit een denksysteem. Het creëren van een eigen werkelijkheid en systeem is noodzakelijk, onvermijdelijk en nuttig maar kan niet zonder dit relativeringsvermogen. Het systeem is niks, je kan het niet eens aanraken, je wordt er niet gelukkig van maar het geweld wat als gevolg hiervan wordt gebruikt is wel werkelijkheid. Deze werkelijk is dagelijks te zien en voor degenen die het betreft moeilijk te relativeren.

Denksystemen zijn onvoorstelbaar krachtig zowel in positieve als in negatieve zin. Gebruik ze alleen voor het positieve.

Wie je bent

2008-04-11T17:16:00.009+02:00

Vaak hoor je mensen zeggen wie ze zijn of wie of wat ze niet zijn. Zeggen wie je bent of wie je niet bent is noodzakelijk om een doel te bereiken. Het belang van wie jij vindt of wie anderen vinden dat je bent is zo groot dat dit tot heftige emoties kan leiden (positief of negatief). Wellicht omdat het zowel de rem als de accelerator van je potentieel is.
Maar wie je ben nu echt?

Ik denk dat je bent wie je denkt dat je was, wie je denkt dat je nu bent, wie je denkt dat je zal worden, wat anderen denken wie je was, wat anderen denken wie je nu bent en wat anderen denken wie je zal worden. Je bent voornamelijk wie je bent ten opzichte van wie anderen zijn gezien vanuit je eigen blik maar ook vanuit de blik van anderen. Je bent los van alle beelden over wie je bent ook gewoon wie je bent.

Om te zijn wie je bent en om te worden wie wil je zijn heb jezelf en anderen nodig. Hun beeld van jou bepaald de mate waarin ze je dichter bij jouw doel brengen. Een beeld van ander over wie je bent kan vanuit jezelf gezien zeer onterecht zijn. De constatering alleen is geen effectieve reactie. Een beeld van ander over jouw aanpassen is een uitdaging op zich. Hoe lastig is het wel niet om je eigen beeld over jezelf aan te passen? Je eigen beeld over wie je bent zou je zomaar de waarheid kunnen noemen of deze waarheid je nu hindert of niet. Andere mensen hebben deze neiging ook over hun eigen beeld maar wellicht ook over het beeld wat zij hebben van een ander. Daar komt nog bij dat zijn geen probleem hebben met hun beeld over jou, dit probleem en het belang om het op te lossen heb je alleen zelf. Als een probleem zo gecompliceerd is zijn ego, emotie en oerdrift niet je beste vrienden om het op te lossen. Ze zijn wel leuk maar lijken zichzelf uit te nodigen en ze eisen in dit soort situaties teveel ruimte op. Ruimte die je volledig nodig hebt om zorgvuldig, rustig en los van eigen denkbeelden op te sporen uit welke elementen het beeld van de ander over jou bestaat. De ander zal alleen maar vrij en zuiver praten over zijn beeld over jou aan jou als hij het idee heeft dat je niet gekwetst wordt, zich in het minst niet door je bedreigd voelt (en zeker niet met schuim in de mondhoeken en het rood in de ogen) of zich moet verdedigen tegen jouw beelden over hem. Dit laatste zal dan namelijk direct de prioriteit krijgen. De deugd is groot als je op deze manier een gesprek kan voeren. Door waardevrij (vrij van je eigen waarden) het beeld van de ander over jou te bespreken wordt dit beeld direct positief beïnvloed omdat het ervaren wordt als een vorm van verlichtende kunst en worden de elementen duidelijk waaruit het beeld bestaat. Het beeld kan gecompliceerd zijn maar de elementen zijn dit nooit en kennen altijd te duiden oorzaken.

Hersenen, denken en het voortbrengen van kennis

2008-04-09T22:53:00.011+02:00

Over de werking en de functie van hersenen zijn net als over denken en kennis boeken vol geschreven. We weten er nog steeds niet alles van of misschien juist wel weinig. Afgezien daarvan is het van belang of dat wat ervan geweten wordt of dit door velen of door weinigen geweten wordt. Dit laatste is niet wenselijk gezien het nut dat we toe kennen aan hersenen, denken en kennis in relatie tot ons dagelijks functioneren en levensgeluk. Iedereen zou moeten weten wat hun functie en werking is. Basale en cruciale kennis over de functie en de werking is voldoende. Gaat het hier echter mis dan zorgt dit voor, om een understatement te gebruiken, voor ongemak en ongenoegen. Een vraag die mij in dit verband bezighoud is of hersenen en denken (in context van dit artikel als 1 beschouwd) de bron zijn van kennis (in de meeste ruime zin) of dat ze slechts maar daarom niet minder van belang een kennisverwerkende functie hebben. Een reactie hierop zou kunnen zijn dat het evident is dat de hersenen slechts verwerker zijn omdat alle kennis die we hebben ergens opgedaan is; op school, in een boek, in de opvoeding of ervaringen. Dit is m.i. grotendeels waar maar elke theorie of kennisdeel wat op deze manier op ons overgedragen is moet ergens een bron kennen. Zijn de elementen van de formule van Einstein ontstaan in zijn hersenen of kwam het toch ergens anders vandaan en dan anders dan een boek of andere voor de hand liggende kennisbronnen. Los van deze discussie ben ik er van overtuigd dat de individuele kennis (of de hersenen deels de bron zijn of niet) groter is dan de som die je kan verklaren uit deze voor de hand liggende kennisbronnen.

Het is lijkt mij pas zinvol om gebruiksaanwijzingen voor optimaal gebruik te lezen als de basisfunctie van de hersenen duidelijk zijn. Het verschil tussen hersenen als bron of als verwerker van kennis schets volgens mij een totaal ander uitgangspunt. Als hersenen de bron zijn van de kennis dan is de hoeveelheid kennis gebonden aan persoon van wie de hersenen zijn. Zijn de hersenen slechts de verwerker en niet de bron dan betekent dit dat de kennis of de ingrediënten van de kennis buiten de hersenen en de persoon aan wie ze toebehoren afkomstig is. In dit geval zou iedereen wellicht gebruik kunnen maken van dezelfde totale kennis die is en wordt het interessant om te kijken wat bepaald of je meer of minder ter beschikking hebt. Zijn de hersenen de bron van de kennis dan beschik ik min of meer toevallig over bepaalde kennis en iemand anders toevallig over andere bepaalde kennis. Ik kan dan niet zondermeer beschikken over de kennis van de ander en andersom. Uiteindelijk blijven beide scenario's (net zo als alles) theoretische denkkaders. Beide kunnen de werkelijkheid wellicht benaderen maar hoe stel je dat ooit vast. En waarom zou je het vast willen stellen als je er zo ook van kunt profiteren. Ik kies daarom voor denkkaders waar ik mij het beste bij voel en die de meeste antwoorden geven op vragen die ik heb.

Ik ben, deels geïnspireerd op de theorie van zero point fields, ervan overtuigd geraakt dat kennis buiten onszelf staat. Deze theorie gaat ervan uit dat letterlijk alles in het kleinste deel uit hetzelfde bestaat. Dit kleinste deel is energie. Kennis van welke aard dan ook bestaat dus ook uit deze energie. Alles wat ooit bedacht is en wat nu in de toekomst bedacht zal worden bestaat hierin. De omvang is niet in een menselijke maat vast te stellen. Iedereen kan over dit gigantische kennis potentieel beschikken. De kennis is van niemand maar niet iedereen maakt er in gelijke mate gebruik van of kan er wellicht in gelijke mate gebruik van maken (dit laatste ben ik nog niet helemaal uit, ik vermoed dat EQ hier belangrijker is dan IQ). Als de kennis onbeperkt is en in principe voor iedereen even toegankelijk dan wordt het interessant om te bedenken wat je wel of niet moet doen om er maximaal gebruik van te maken. Het belangrijkste hierin is dat je jezelf ontdoet van al je vaste opvattingen/paradigma's, normen en maatstaven. Je moet bewust zijn van al deze filters die je blik op de werkelijkheid bepalen en alles zeggen over je eigen waarheid maar niet over wat feitelijk is. En dit betekent niet dat je als een mediterende monnik door het leven moet gaan, de hypotheek moet gewoon betaalt worden. Gebruik de filters die je dienen op alle vlakken en dus ook om je te handhaven in het dagelijks leven. Soms moet je kiezen voor één opvatting van de waarheid. Hetzelfde geldt voor je ego, dit staat in de weg als het gaat om puur te ervaren wat is. Maar dit betekent niet dan een ego overbodig is. 6 miljard mensen worden toch niet standaard uitgerust met een ego als juist deze het geluk in de weg staat, welk een kwelgeest zou dit bedenken? Het is voldoende om je bewust te zijn van al je creaties en ego om in contact te komen met de kennis die is. De volgende stap die al belangrijk bevorderd is door de eerste stap (het geeft veel rust als je los bent van je eigen per definitie beperkende denkbeelden) is om af stemmen op de golflengte van de kennis. Energieën hebben frequenties en een amplituden en zijn van invloed op elkaar. Mensen die ook onder de noemer “alles” vallen en dus in essentie ook uit energie bestaan hebben dus ook frequenties en amplitudes. In hersenen zijn deze golven goed waar te nemen met de juiste apparatuur. Afhankelijk van de staat waarin we verkeren (stress, normale ontspanning, diepe ontspanning, meditatie of trance) variëren deze golven van hoog en frequent in een stress situatie tot bijna vlak in een staat van trance. Van kennis als energie wordt aangenomen (neem ik aan) dat deze een lage frequentie en lage amplitude kennen. Hoe dichter je eigen energie frequentie en amplitude liggen bij die van kennis hoe groter de toegang. Iedereen kent van die momenten van ontspanning op zijn vakantie dat alles volkomen helder en duidelijk is. Dit is een moment waarin je energie afgestemd is op de frequentie van intelligentie.

Zoals ik aangaf moet een theorie mij aanspreken en antwoord geven op de meeste van mijn vragen. De theorie dat kennis een soort energieveld is verklaart voor mij collectief bewustzijn, helderziendheid en telepathie. Alle drie zijn kennisgerelateerde onderwerpen. Iedereen heeft toegang tot hetzelfde energieveld en dit energieveld heeft ook toegang tot ons verklaart collectief bewustzijn. Een helderziende is goed in staat te focussen op bepaalde energievelden. Helderzienden zijn volgens mij ook vaak a-typische figuren die niet aan de heersende normen en maatstaven voldoen, ze hebben van nature minder filters die hun zicht beperken. Telepathische communicatie zie ik als twee mensen die focussen op dezelfde kennis velden.

Als ik denk aan deze gigantische hoeveelheid kennis en de toegang die wij hiertoe hebben dan realiseer ik mij hoe beperkt mijn eigen kennis is ten opzichte van de kennis die is en er komt mij een spreekwoord in gedachte welke ik niet letterlijk kan reproduceren maar ongeveer als volgt gaat:

“heb geen angst voor wat je niet kan
maar
juist ontzag voor de mogelijkheden van je onbeperkte potentieel”

Wat ik geloof

2008-04-05T19:04:00.005+02:00

Ergens rond mijn zestiende jaar werd ik mij bewust van mijn interesse in de filosofie. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik deze interesse heb omdat het mij altijd bijzonder van dienst is geweest dat ik geleerd heb op verschillende manieren naar hetzelfde te kijken. Wat iets is bepaal jezelf. Dus laat het vooral iets zijn dat goed voor je is. Door dit inzicht sta ik gemakkelijker in het leven dan dat ik gedaan zou hebben zonder een kennismaking met filosofie. Ik zou mogelijk specifieke opvattingen hebben gehad over bepaalde zaken en deze met veel energie nutteloos hebben verbruikt om mijn gelijk aan te tonen tegen mensen die net andere specifieke opvattingen hebben over deze zaken en ook proberen hun gelijk aan te tonen.

Als ik in een paar one liners moet samenvatten welke inzichten mijn zelfstudie filosofie mij hebben gebracht dan zijn dat: dat geluk wordt gevonden in het moment, dat ik zeer weinig weet, dat ons intellect schril afsteekt tegen de kennis die is en weinig relatie heeft en dat wat wij als waarheid zien onze eigen creatie is. En op de laatste door te gaan; als we ergens last of profijt van hebben dan is de kans dat we dit zelf veroorzaakt hebben erg groot (maar m.i. niet 100%). Het bewustzijn dat alles creatie is (is ook een creatie) ontstond bij mij niet in één dag. Er zijn toch ook gewoon dingen die echt zo zijn? Of zijn de dingen die gewoon echt zo zijn zijn gewoon heel sterke creaties die vaak al eeuwen meegaan en diep in de genen meegaan van generatie op generatie? Eén van de punten wat ik in het licht van de theorie van zelfcreatie boeiend vond is geloof (protestants in mijn geval). Vanaf de kleuterschool is mij dit onderwezen als zijnde de waarheid en alhoewel in mijn ogen laissez fair ben ik gelovig opgevoed. Op basis van argumenten twijfelen aan een geloof voelde als “not done”. Geloven is toch iets zeker weten wat je niet zeker kan weten, dit doe je niet op argumenten? En als dat dan zo is, geloof ik dan wel echt? Zou het voor mij net als wellicht voor meer mensen niet gewoon aangeleerd gedrag zijn om te zeggen dat je gelooft. Jezelf kritisch deze vraag voor houden is nog niet zo gemakkelijk althans wanneer je een antwoord wilt. Eerlijk gezegd geloof ik dat ik niet weet wat echt tot in de diepste vezel geloven betekent. Uiteindelijk kwam ik tot het inzicht dat de kwestie rond geloof niet vraagt om een waardeoordeel in termen van waar, deels waar of onwaar. En door iets te betitelen als een creatie betekent dit niet dat het zijn waarde verliest. Stel dat dat zo was dan verloor alles zijn waarde. Voor mij zit de oplossing in de opvatting dat elk geloof waar is. De verschillende geloven zijn een verschillende wijze om naar hetzelfde te kijken. En datzelfde is voor mij “het alles”. Dit alles is het totaal van mens, materie, het stoffelijke, het onstoffelijke, kennis, het goede, het kwade, emoties, gedachten, de hemel, de hel, het verleden, het heden, de toekomst en alles wat ik vergeet te noemen. Dit alles bestaat in het kleinste deel uit hetzelfde en is van invloed op elkaar. Omdat alles nogal veel is hebben we filters nodig om hier als eenvoudige sterveling iets mee te kunnen, een geloof is zo'n een filter en een dressuur om juist datgene uit het alles te halen wat elk mens in het eindige of in het eeuwige nastreeft. Een symbool of een verpersoonlijking in een geloof maakt snel iets duidelijk wat anders een heleboel woorden zou kosten. Alhoewel het voor een gelovige heel belangrijk kan zijn vind ik de verschillen tussen de geloven en de invulling met alles wat erbij hoort van de specifieke geloven niet wezenlijk relevant maar zeker wel nuttig, soms voor mezelf en hopelijk altijd voor de gelovige van een specifiek geloof. Het geloof dat alles van invloed is op elkaar maakt ook dat het uitmaakt wat je doet en omdat alles uit hetzelfde bestaat is alles wat je doet van invloed op jezelf. Eindigheid bestaat niet, alles wat is blijft, heeft verschillende verschijningsvormen en evolueert. Dit is wat ik gecreëerd heb en geloof van alles wat ik gelezen heb.

Bijzonder geïnspireerd ben ik door de filosofie van Jiddu Krishnamurti http://www.krishnamurti.nl/, de theorie van de kwantummechanica, de theorie van de zero point fields http://www.ode.nl/article.php?aID=3759 en het boek “de hele olifant in beeld” van Marja de Vries http://www.marjadevries.nl/deheleolifantinbeeld/recensies.php

Mondialisering (Globalisering)

2008-03-13T17:13:00.008+01:00

Mondialisering ervaar ik als één van de dominante thema’s van deze tijd. Tegelijkertijd vraag ik mij ook af waarom dit juist nu zo is. Zolang er sprake is van economische ontwikkeling is er ook sprake van schaalvergroting, specialisatie en het overschrijden van lokale, regionale en nationale grenzen. En nu er dan zoveel nationale grenzen zijn overschreden dat bijna alle landen van de wereld zaken met elkaar doen noemen we het mondialisering.

Ik kan me voorstellen dat een continue ontwikkeling op enig moment meer aandacht krijgt als deze meer effect begint te krijgen voor iedereen of grote delen van de maatschappij. Zeker als dit effect negatief is of als zodanig ervaren wordt. Dit laatste vooral lijkt de basis te zijn voor de huidige aandacht voor mondialisering. Angst voor het verdwijnen van werk en negatieve effecten op het milieu. Nu is het zo dat ik juist op deze punten optimistisch ben nog even los van het feit of deze punten een 1 op 1 relatie kennen tot mondialisering. Want ook zonder mondialisering kan het aantal banen in een land dalen of juist stijgen en ook zonder mondialisering kan de kwaliteit van milieu toe of afnemen door economische ontwikkeling.

Mijn optimisme over werkgelegenheid komt voort uit een aantal zaken. De welvaart van de oude westerse economische machten heeft zich gedurende de toenemende mondialisering van de laatste decennia overwegend positief ontwikkeld ondanks het feit dat er op elk moment de opinie was dat het werk zou verdwijnen naar Spanje, Japan, Polen en nu India en China. Deze angst wordt niet ondersteund door de daadwerkelijke ontwikkelingen. In Nederland is (los van nogal altijd omvangrijke verborgen werkeloosheid) het aantal werkzoekende het laatste decennium historisch laag. Terwijl in ditzelfde decennium grootmachten als China en India zich volop op het economische strijdtoneel hebben gevestigd. Mogelijk gaan we mee in angstscenario’s vanuit het idee dat de burgers in deze landen alleen maar werken om hun economie te ontwikkelen, om sober te blijven leven en het verdiende geld op de spaarrekening te zetten. Niks is minder waar. Overal waar mensen meer financiële armslag krijgen wordt dit uit gegeven aan producten die wij ook willen kopen en daar horen ook of juist producten bij die wij produceren. Ook het feit dat er zoveel arbeidspotentieel is in China en India zie ik eerder in ons voordeel als nadeel als het gaat om werkgelegenheid. Stel toch dat 70% van deze mensen dezelfde armslag krijgen als een burger in Nederland. Ik voorzie eerder vraagstukken over hoe we onze economische groei als gevolg hiervan kunnen afremmen. De sterke groei van de nieuwe grootmachten is vooral gebaseerd op kostenvoordelen van arbeid. Deze kostenvoordelen verdwijnen echter relatief snel, in Japan verdient men meer dan in de meeste oude economische grootmachten en ook een land als Spanje doet niet meer wezenlijk onder qua loonkosten voor Nederland. Ik denk ook dat onze welvaart op dit niveau is dankzij en niet ondanks globalisering. Onze bestedingsniveau vaart wel bij dalende prijzen van elektronica en kleding uit de landen die als bedreigend worden gezien. Als we deze producten met onze loonkosten moeten produceren en kopen zijn we er flink soberder aan toe dan nu.

Mijn optimisme over het milieu. Als we het milieu op dit moment als een probleem beschouwen dan is de eerste reflex om hier oplossingen voor te zoeken. Gelukkig zijn er plenty oplossingen maar is het tempo waar mee deze toegepast worden niet zodanig dat dit recht doet aan ons beeld van de urgentie van het probleem. Dit komt omdat problemen niet alleen een oplossing nodig hebben maar vooral een intrinsiek ervaren belang van de deelhebbers in het probleem om het daadwerkelijk op te lossen. Dit belang wordt groter dan ooit als gevolg van mondialisering omdat het contrast tussen de astronomische vraag van de consument en de schaarste aan grondstoffen groter is dan ooit. De discussie over alternatieve brandstoffen en andere sterk in prijsstijgende grondstoffen overheerst de media. Uiteindelijk zal dit contrast en de financiële effecten ervan (en niet onze zorg voor het milieu) leiden tot alternatieven die meer in harmonie zijn met wat de aarde kan leveren omdat het niet logisch is dat we op alternatieven overstappen waar op voorhand al bekend van is dat deze snel uitgeput raken of schadelijk zijn voor het milieu. Het laatste zal de consument door middel van haar wetgevende overheden niet meer accepteren. De consument in Europa krijgt invloed op de producenten in China en andersom. De consument wil een milieuvriendelijk product kopen tegen een gunstige prijs en de producent die wil overleven en concurrentievoordeel wil hebben gaat dit leveren. De toegenomen communicatiemogelijkheden zullen er voor zorgen dat consument en producent rechtstreekse gesprekspartners worden. Het contrast tussen de vraag van de consument in de relatie tot de schaarste van grondstoffen zal leiden tot de keuze van verschillende (regionale) alternatieven. De vraag van de consument zal niet overal opgelost worden met dezelfde grondstof en niet elke consument zal in dezelfde hoeveelheden over een bepaald product kunnen beschikken. Dat is niet anders dan nu alleen wordt de rijkdom beter over de wereld verspreidt. Het belang om duurzame producten te produceren zal toenemen en de consument zal deels door de omstandigheden genoegen nemen met minder producten die langer meegaan en maximaal bijdragen aan levensgeluk. Het bewustzijn zal gaan ontstaan dat minder producten geen verlies is en het aanschafvermaak zal vervangen worden door ander vermaak.

Uitzicht wordt bepaald door de plek waar je staat

2008-03-06T12:33:00.019+01:00

Het uitzicht wordt bepaald door de plek waar je staat kwam mij in gedachten toen ik nadacht over verandering. De plek waar je staat is de stip in het midden van een cirkel. De cirkel is je denk- en bewustzijnskader. De cirkel is gevormd door een stippellijn omdat het geen absolute grens betreft en tegelijkertijd toch beperkt is. Ik vermoed dat slechts weiningen een totaal beeld hebben van de werkelijkheid.

Wanneer we denken over verandering dan beschouw ik deze verandering als een andere stip ergens in of buiten deze cirkel. Het denken over deze verandering is per definitie beperkt omdat de huidige positie en de inhoud van de cirkel het gezichtsveld ten aanzien van de verandering of toekomstige positie beperkt. Nemen we de nieuwe positie in dan zal deze het centrum gaan vormen van een nieuwe cirkel, er ontstaat een nieuw uitzicht gebaseerd op ervaring welke dimensies kent die niet vanuit het beperkte kader (de oude cirkel) en de oude positie te zien of te bedenken zijn. Twijfel daarom gezond aan de eigen ratio en het algemeen overdreven nut hiervan als het gaat om nemen van beslissingen ten aanzien van veranderingen op welke vlak dan ook. Laat de ratio alleen van nut zijn door de verandering te realiseren die het gevoel ingeeft in plaats van het bedenken van achteraf gezien niet valide argumenten om niet te veranderen . Ik associeer gevoel met weten en denken met een poging tot weten (hier over later meer).

Bij het onstaan van de nieuwe cirkel wordt de oude cirkel ontdaan van balast en de ruimte ervan hieraan toegevoegd.

Moeilijke vragen

2008-03-06T12:11:00.003+01:00

Mijn zoon Max (7) en ik heb de gewoonte elkaar bij wijze van tijdverdrijf regelmatig moeilijke vragen te stellen. Van veel vragen hebben we vastgesteld dat er geen absolute antwoorden te vinden zijn maar dat je hier vooral een mening over kan hebben. Maar nu wil het geluk dat Max in de wereld van relativiteit een absoluut antwoord heeft gevonden op de tot op heden als moeilijke beschouwde vraag;

"waarom zijn er eigenlijk mensen",

het antwoord luidt

"omdat het anders niet gezellig is"

Daarnaast is het nog van belang om te weten dat Max erg goed kan knikkeren en korfballen!

Hoe dat zit met Kunst

2007-10-15T16:20:00.001+02:00

Vaak heb ik nagedacht over hoe het kan dat iets je iets doet, kunst. Nu vind ik kunst synoniem voor iets in tastbare zin wat je iets doet. Er zijn natuurlijk veel dingen die kunst worden genoemd die mij niks doen. Kunst in zijn algemene en publieke zin is iets dat veel mensen iets doet. Het intrigerende met kunst of dingen die je iets doen is dat het vaak nauwelijks te benoemen is wat je raakt gecombineerd met het feit dat wij mij niet raakt een ander juist wel kan raken.

De belangrijkste punten van mijn persoonlijke filosofie zijn dat dat het ware geluk gevonden wordt in het moment en dat alles en iedereen bestaat uit dezelfde energie en elkaar beïnvloed.

Kunst is emotie die vastgelegd is in iets tastbaars. De aanschouwer van de kunst voelt de emotie van de kunstenaar. Als kunst je raakt dan snap je de emotie van de kunstenaar, raakt het je niet dan snap je de emotie niet. Begrijpen van de emotie heeft te maken met de mate waarin je de emotie herkent als één van jezelf en de moeite die je wilt nemen om te begrijpen wat je niet direct begrijpt. Het ervaren van emotie zie ik als een van de hoogste geneugten van de mens. Door het ervaren van emotie wordt het pad van de mentale creatie verlaten, je denkt niet meer na over hoe het was of over hoe het moet zijn, je bent terug in het moment en bij wie je werkelijk bent. De functie van kunst is evident “het triggered emotie”. De kunstenaar is in staat zijn emotie te delen.

In de wereld waar de wetenschap overheerst en alles logisch moet zijn, zijn we het beleven van emotie grotendeels verleerd. Er zijn plenty redenen waarom het elk op moment niet gewenst is emotie te tonen of te beleven. Een boeiend fenomeen wat hiermee m.i. samenhangt is het zgn “stendhal-syndroom” . Dit syndroom doet zich voor als mensen overrompeld worden door kunst. (http://nl.wikipedia.org/wiki/Stendhal-syndroom)

Calvinisme, middelmatig management en files

2007-10-10T20:02:00.003+02:00

Ik nader de Randstad met afnemend tempo, de wegen stromen vol met mensen die de huiselijke woonkamer voor 8 uren exclusief zo’n 2 tot 3 uur reistijd verruilen voor de kantoorkamer. Als sociaal wezen dat graag luistert naar wat andere mensen te vertellen hebben is bij mij door de jaren heen de indruk ontstaan dat niemand graag in de file staat. Verloren tijd die besteed had kunnen worden aan meer nuttige zaken. Het reservoir aan collectief verspilde uren (miljoenen mensen keer 2 tot 3 uren per dag) is van die omvang dat het oplossen van dit probleem als een hefboom kan worden gezien voor het oplossen van andere maatschappelijke en economische problemen. Een wezenlijk element in het oplossen van deze problemen is tijd. De beroepsbevolking heeft te maken met collectieve vermoeidheid, te weinig tijd voor de medemens en zichzelf. Door de vergrijzing en groeiende economie is ze steeds schaarser. Wat te denken van de milieubesparing van alle auto’s die niet zouden staan te roken in de file.

Waarom verspillen we dan toch zo gruwelijk veel tijd met zijn allen in de file? Wat is de noodzaak dat we elke dag met zijn allen op zo ongeveer hetzelfde moment op kantoor zijn? Deze moet groot zijn omdat we er veel voor moeten laten. De kamer waarin we werken is niet wezenlijk anders dan een werkkamer thuis met een computer en telefoon. De vergaderingen kunnen het niet zijn want deze zijn voor 75% nutteloos, toch? Willen we dan echt zo graag elke dag onze collegae zien, ik geloof het niet. Natuurlijk zijn er genoeg dooddoeners die zeggen dat de mensen van elkaar vervreemden als de beroepsbevolking collectief gaat thuiswerken. Klopt maar niemand zegt dan ook dat je altijd thuis zou moeten werken, het file probleem is opgelost als de helft van de beroepsbevolking dit afwisselend 2 of 3 dagen per week doet. Al met al kan ik geen probleem bedenken waar geen realistische oplossing voor is te vinden. We moeten de oorzaak van het instandhouden van dit probleem dan toch zoeken in ons onvermogen om kritisch na te denken over de vraag waarom we onze tijd aan zaken besteden die we vervelend en onnodig vinden en daarnaast ook nog schadelijk zijn. Mogelijk willen we wel kritisch nadenken maar het heeft ronduit weinig zin omdat ons Calvinistisch schuldgevoel ons toch naar ons kantoren blijft leiden om vooral zichtbaar (in het zweet des aanschijns zult gij uw brood verdienen) druk te zijn en de toegevoegde waarde te leveren waar velen al jaren naar op zoek zijn. Dit in combinatie met het vaak nutteloos fenomeen in organisaties “de manager” die onbewust zo erg aan zijn eigen toegevoegde waarde twijfelt dat deze toch vooral zijn medewerkers op de gang wil hebben om zichzelf bevestigd te zien in zijn rol. Het mag duidelijk zijn dat wanneer medewerkers uitsluitend op resultaat worden gestuurd er nog bijzonder weinig aanleiding is om te sturen op aanwezigheid op een bepaalde locatie op een bepaalde tijd. En de dooddoeners: ja er zijn situaties waarin je niet op output kan sturen. Ja klopt die zijn er ook hoor, er zijn altijd uitzonderingen te bedenken!

De echte oplossing is simpel, Calvijn is al lange tijd niet meer onder ons dus laten we onze, deels op zijn gedachten geïnspireerde, schuldgevoelens maar varen. Ga op de bank liggen als je niks hebt te doen, haal je kinderen op van school, werk je thuis helemaal lens achter je computer en op kantoor tot diep in de nacht wanneer dit nodig is maar sluit niet elke ochtend zomaar aan in de rij. De nutteloze manager kan vrolijk weer ingezet worden in het primaire proces van bedrijf en overheid, daar waar de schaarste is en daar waar het geld wordt verdiend. Het voorkomt dat ze nutteloze eisen stellen aan andere mensen die hier mee bezig zijn.